Poznaj rzeczywisty stan
swojego produktu.

Stałą cenę audytu dostępności podajemy, zanim zaczniemy testować. Zależy od liczby unikalnych widoków, odrębnych komponentów i ścieżek ze stanami po zalogowaniu. Sama liczba podstron prawie nie ma znaczenia. Pięćdziesiąt stron zbudowanych na sześciu szablonach to dla nas sześć szablonów, a ścieżka rezerwacji z trzema metodami płatności – trzy ścieżki. Ta sama wycena obejmuje retest i informację o dostępności.

Audyt typowego serwisu marketingowego z maksymalnie 15 unikalnymi szablonami trwa od dwóch do trzech tygodni, licząc od startu do raportu. Audyt większej aplikacji ze ścieżkami po zalogowaniu trwa dłużej, bo każdy stan za logowaniem testujemy ręcznie.

Żeby zacząć audyt, potrzebujemy adresu stagingu, kont testowych do wszystkiego, co jest za logowaniem, i pół godziny, w której pokażecie nam ścieżki, na których zarabiacie. Jeśli ścieżka kończy się prawdziwą płatnością, potrzebujemy też sandboxa albo karty, którą możemy obciążyć. Zakupu, którego nie da się dokończyć, nie przetestujemy. To wszystko.

W praktyce jedno i drugie. Punktem odniesienia dla EAA jest norma zharmonizowana EN 301 549. W Dzienniku Urzędowym UE figuruje jej wersja 3.2.1, a ta wciąż odsyła do WCAG 2.1 AA. Wersja 4.1.1, opublikowana we wrześniu 2026 r., odsyła już do WCAG 2.2. Zastąpi 3.2.1, gdy sama pojawi się w Dzienniku Urzędowym. WCAG 2.2 zachowuje wszystkie kryteria z 2.1 oprócz kryterium 4.1.1 (Poprawność kodu) i dodaje sześć nowych na poziomach A i AA. Testy według WCAG 2.2 sprawdzają więc zgodność i z obecnym wymogiem, i z przyszłym.

Sam w sobie nie. Audyt jest dowodem, a zgodność osiągacie wtedy, gdy naprawicie błędy i potwierdzi to retest. Na tym etapie przygotowujemy informację o dostępności, którą publikujecie. EAA wymaga, żeby znalazła się w ogólnych warunkach świadczenia usług (załącznik V). W Polsce, zgodnie z art. 32 ustawy z 2024 r., publikuje się ją w regulaminie lub w równoważnym dokumencie. W raporcie przy każdym kryterium WCAG zaznaczamy, czy przetestowane strony je spełniają. Ustawowy certyfikat dostępności wydają wyłącznie podmioty wybrane przez ministra, a my takich certyfikatów nie wystawiamy.

Wtedy naprawiacie według priorytetów, a resztę dokumentujecie. Każde zgłoszenie oceniamy pod kątem wpływu na użytkowników, więc błędy blokujące idą na pierwszy ogień. Jeśli spełnienie wymagania zasadniczo zmieniłoby usługę albo nałożyłoby na firmę nieproporcjonalne obciążenie, EAA dopuszcza wyjątek. Musicie go jednak uzasadnić pisemną oceną według kryteriów określonych w przepisach. W Polsce reguluje to art. 21 ustawy z 2024 r., a dokumentację trzeba przechowywać przez pięć lat. Jeśli wyjątku nie udokumentujecie, usługa jest niezgodna z przepisami.

Uruchomcie je i najpierw poprawcie to, co znajdą. To najtańsza część pracy. Tylko że raport bez błędów jeszcze niczego nie przesądza. Brytyjski rząd celowo umieścił kiedyś na jednej stronie 143 bariery. Najlepsze narzędzie w pojedynkę wyłapało 41% barier, a wszystkie razem wzięte – 71%. Skanery nie ocenią, czy kolejność fokusu ma sens i czy z modala da się wyjść klawiaturą. Podobnie z tym, czy czytnik ekranu odczyta komunikat o błędzie i czy przeciąganie da się czymś zastąpić. Sprawdzi to dopiero ktoś, kto przejdzie ścieżkę bez myszy i posłucha, co mówi czytnik.

Tak, na życzenie, po reteście. Accessibility Conformance Report przygotowujemy według szablonu VPAT i przy każdym kryterium zaznaczamy, czy produkt je spełnia. Działy zakupów Waszych klientów traktują go jako dowód i z roku na rok proszą o niego coraz częściej. W badaniu Level Access z 2026 r. dokumentów potwierdzających dostępność przed zakupem produktów cyfrowych wymaga 83% organizacji.